Van veulen tot topper – deel 1

Onze merrie Zylla was een Fries met een heel eigen karakter. Zeker niet gemakkelijk. Ze ontspande moeilijk en zag overal een reden in om met een boog omheen te willen lopen. Niet erg aanhankelijk was ze ook. Maar ze kwam uit een heel goede lijn, die van Foeke van der Velde en daarom heette ze Zylla FT. Ze was niet groot, maar vererfde wel zeer goede en vooral mooie paarden met maat.

Uit deze merrie fokten we een paar prachtige hengstveulens, tot er uiteindelijk een merrie werd geboren. Het was in het jaar dat we ons eerste kleinkind kregen; een meisje dat Ise heette. Die naam kozen we voor ons merrieveulen, een jonge Beart: ISE.

 

Onze Ise - deel 1

“Sterke eigen wil. Trekken aan het halster zorgt voor verzet en terugtrekken. Beter is het veulen van achteren op te drijven met een touw achterlangs.”

 

Met veel liefde en niet gespeend van kennis lieten we haar opgroeien.

 

Ise was een vrolijk veulen met duidelijke rijpaard-eigenschappen. Het eerste half jaar brachten we haar naar de wei terwijl ze aan de singel van moeder Zylla vast zat. We moesten daarvoor over de weg en in verband met de veiligheid, maar ook met gehoorzaamheid was dat een ideale manier. En zo liep ze altijd netjes naast haar moeder mee waar we maar heen wilden.

Omdat ik ervan overtuigd ben dat dat heel erg belangrijk is voor jonge dieren heb ik haar samen met haar moeder veel beweging gegeven. Ise leerde zelfs op deze heel jonge leeftijd over balkjes draven en zelfs achter haar moeder aan over hindernisjes springen. En ze vond het leuk, dat kon je zien, ze bokte vaak van plezier! Elke dag gaf ik ze samen beweging, elke dag iets anders, zodat het geen routine voor ze werd.

 

Jonge paarden moeten zich zo veel mogelijk ontwikkelen met andere paarden om zich heen in een kudde.

 

Beweging en spelen zijn zo enorm belangrijk in de ontwikkeling van een veulen, we lieten haar daarom vanaf haar eerste jaar inscharen in een kudde met leeftijdgenoten. Ook met KWPN’ers, want zo leerde Ise zich optimaal handhaven tussen andere paarden die nog iets meer van haar vroegen in de kudde dan Friese paarden misschien gedaan hadden. In de kudde leren paarden voor zichzelf opkomen, stoeien, socialiseren en wordt de rangorde onderling bepaald.

 

Onze ISE - deel 1

 

’s Winters kwam ze dan weer thuis. Weer kwam ze elke dag buiten, elke dag in handen; netjes stilstaan, niet de box uitkomen als de deur open staat, netjes aan de hand lopen, niet naar voren drammen, niet achter mij aan sjokken, de zweep als aandrijver leren kennen, los bewegen, springen en vooral veel variatie. Vanaf zeer jong liet ik haar licht begrensd bewegen waarbij ik de voorwaarts-neerwaartse hals houding stimuleerde om vanaf het begin een goede rugwerking te bewerkstelligen. Gevarieerd werkte ik met enkele- en dubbele longe, vrij bewegen in gevarieerde houdingen, terreinarbeid, twee keer per week vrij springen, in-uit hindernisjes, spelen met afstanden tussen 2, 3 en 4 sprongen achter elkaar.

 

Bekijk hieronder de video met de cavaletti’s: voor de kenners:

“Deze cavaletti’s liggen ruim uit elkaar op 1.80 m. Let op de kracht, de afzet, het buigen en naar voren brengen van de achterbenen. De ruimte tussen beide achterbenen is gelijk aan de ruimte tussen de beide voorbenen. Dat betekent dat de activiteit vóór hetzelfde is als achter. Op het moment dat het achterbeen neergezet wordt is het schenkel vóór de loodlijn die loopt vanaf de knie loodrecht naar de grond. Daaraan zie je dat er sprake is van een zuivere draf. Het geeft een gesloten beeld door de begrenzing van het touwtje. De hals is op lengte. Dit is actie van achteren over de rug, naar voren. Helaas zie ik veel te vaak korte, in elkaar getrokken halzen, waardoor alleen de voorhand ’verzameld’ lijkt maar de verzameling niet correspondeert met de achterhand.”

 

“Kijk hoe Ise haar schoft omhoog brengt. Ze lacht om een parallelle oxer van 1.30!” 🙂 

 

Ise was intelligent, snel wat bang, zeer elektrisch maar atletisch. Dat stelde hoge eisen aan haar trainer. Alleen op basis van rust en wederzijds vertrouwen, consequent optreden kon er bij haar een gezonde basis ontstaan voor een correcte trainingsopbouw. Zo ontwikkelde Ise goede rijpaardgangen; haar hals opwaarts naar voren ontwikkeld en een beweging die niet alleen opwaarts, maar meer voorwaarts was.

Ise erfde veel van de niet al te gemakkelijke trekken van haar moeder en dat ging niet altijd samen met mijn karakter. Maar ik heb veel van haar geleerd en zij van mij.

Zo ging het zomer en winter door tot Ise vier jaar was en het tijd werd om onder het zadel te komen. Daarvoor bracht ik haar naar een handige ruiter die haar de eerste beginselen bijbracht. Veel stuur zat er echter nog niet op toen ze thuiskwam. Mijn leeftijd en mijn rug lieten het niet toe om er zelf op te gaan zitten, dus zocht ik een jonge amazone die haar af en toe kwam rijden, zodat in elk geval het dragen van een ruiter gewoon voor haar werd.

 

Lees in mijn volgende blog hoe we Ise meenemen naar Horse Event als leerzaam onderdeel van haar opvoeding en hoe alles op een onvoorziene manier eindigt. Ontvang elke maand relevante artikelen die jou helpen om het beste uit jezelf en je paard te halen. Meld je hier eenvoudig aan voor de nieuwsbrief

Door |2019-02-18T07:04:40+00:0010 februari 2019|Algemeen|

Laat een reactie achter

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten